Lief Amsterdam,

Voor mij heb je alles wat ik zoek in een stad. En je weet dat ik dan ook bij het eerste beste zonnestraaltje naar je toe kom. En in mijn vrije tijd ben ik ook graag bij jou. Precies doen waar ik zin in heb. Niemand die er raar van op kijkt. Maar het klopt wat ze zeggen. "Wacht maar tot je iemand beter leert kennen!" En ik moet toegeven, het geldt ook voor jou Amsterdam. Alle rozengeuren hebben een bitter bijsmaakje.

Na mijn auto in Bos en Lommer geparkeerd te hebben ga ik zoals je weet altijd met de tram richting het hart van de stad. Jouw hart. Na drie kwartier blauwbekken kwam gelukkig eindelijk de tram. Ja, het kan koud zijn in juli. Aangezien de bus die ik niet moest hebben tijdens mijn wachttijd al zes keer voorbij was gekomen, stond ik niet precies op de juiste instapplek van de tram. Dat werd dus rennen toen mijn tram achter de bus stopte. Gelukkig gebaarde een meisje in de tram dat als ik snel was ik nog in mocht stappen. Ik ben de moeilijkste niet en zet het op een lopen. Sprinten. Opgelucht zet ik mijn rechtervoet in de tram, als de trambestuurder tegelijkertijd besluit dat het lang genoeg heeft geduurd en zijn klapdeuren sluit. Ik kan je vertellen, tussen twee klapdeuren geplet worden doet verrekte zeer! Toen ik dit ook uitriep, in Amsterdam mag je toch alles zeggen, keek de bestuurder niet op of om en toen ik mezelf tussen de deuren uit had geworsteld sloten ze alsnog. Gelukkig, ik was binnen. Ik kan horen dat de rest van de tramzitters zich goed vermaakt.

Trambestuurder heeft kennelijk haast en gaat direct vol vooruit, waar ik niet op rekende. Nog beduusd van mijn blauwe schouders en een trambestuurder die het kennelijk normaal vindt zijn passagiers te sandwichen, zoek ik mijn strippenkaart. Mijn onstabiliteit en onhandigheid gaan niet samen met de haast van de chauffeur en als de tram gaat rijden val ik op een man die vooraan in de tram zit, met zijn wandelstok naast zich. Als een schoolmeisje zit ik prompt bij hem op schoot. Ik spring op en biedt mijn excuses aan, wat volgens hem absoluut niet nodig is. Weer een lachsalvo door de tram. Maar gewoon afdruipen is er ook niet bij als mijn tas achter de klink van het deurtje van die verdomde trambestuurder blijft haken.  Als ik in het gangpad lig hoop ik dat dit het einde is van mijn slapstickfilm.

Natuurlijk brengt de tram mij niet op de plaats van bestemming als ik zie dat er 30 trams stilstaan door een ongeluk. Kan gebeuren. Gelukkig kan ik even verderop in de volgende tram stappen, de goede kant op. Ik laat mijn strippenkaart zien maar deze bestuurder lijkt niet geďnteresseerd in het feit dat ik betaal voor de rit. “Heb je nieuwe lippenstift?” Amsterdam, je weet als geen ander dat ik nooit lippenstift draag? Mascara en eyeliner. Geen lippenstift. Veel vragen schieten door mijn hoofd. Ken ik deze man en waarom stel je in Godsnaam deze vraag terwijl ik vandaag zelfs geen Labello heb aangeraakt? Beleefd antwoord ik met “Nee”. De trambestuurder laat zich niet van zijn stuk brengen en vervolgt zijn ingestudeerde openingszin. “O. Is ‘ie kissproof?” Deze vraag kwam dan weer te onverwacht. Is de lippenstift die ik niet draag kissproof? De tevreden trambestuurder lacht zijn doorrookte tanden bloot en ik kan alleen antwoorden: “Twee zones graag”. Dure openingszin aangezien ik al betaald had voor de reis. Zou het tactiek zijn?

Goed. Nog een paar straten en ik ben bij Muntplein, waar ik zijn moet. Alleen een stukje lopen moet toch goed kunnen gaan? Maar dan volgt het volgende obstakel: het zebrapad. Dit verkeersonderdeel heb ik nooit begrepen. Ooit dacht ik dat deze zijn bedoeld om voetgangers voorrang te geven. Maar zonder gevaar voor eigen leven ben ik in het hart van Amsterdam nog nooit aan de overkant gekomen. Maar met mijn zebrajas aan voel ik me veiliger dan ooit. Overstekend wild op het zebrapad moet toch veilig aan de overkant arriveren? Gelukkig kan ik goed overweg met mijn tien centimeter hoog gehakte pumps want die paar extra snelle stappen hebben ervoor gezorgd dat ik niet werd geschept door de naderende auto. Dank u!

Gelukkig, ik ben op plaats van bestemming aangekomen. Na een stormachtige reis hoef ik alleen op het hoekje te staan wachten op mijn vriendinnen. Dacht ik. Keurig dicht tegen het muurtje sta ik te wachten. Tot een meisje op de neus van mijn zwart gelakte schoen staat en even uit balans wordt gebracht. Ik durf niet te kijken of er een krasje op mijn schoen zit en kijk naar het meisje dat ik het niet erg vind, kan gebeuren. Waarop zij reageert met "vuile hoer". Vuile hoer. Lief Amsterdam. Ben ik een vuile hoer? Niet alleen zomaar een hoer, ook nog een vuile? Valt dit onder vrijheid van meningsuiting, daar waar jij voor staat? Iemand mag mij een vuile hoer vinden omdat ik tegen een muurtje sta te wachten? Het is tenslotte een mening. Vloekend loopt ze verder en ik kan niet anders dan lachen. Ik sta in de zon en kijk uit op de grachten. Achter me het Leidseplein en de Kalverstraat. Overal verschillende geluiden, met op de achtergrond een mix van kebab, popcorn en wiet. En lachende vriendinnen die me tegemoet komen lopen. Lief Amsterdam. Blijf vooral zoals je bent.

Elke Lodewijks, juli 2011

ELKE.txt Een website met mijn persoonlijke verhalen. Over van alles. Maar dan anders.